Zamiast głębi stworzony został przez nich po prostu pewien system znaków rozpoznawczych, sugerujących istnienie niezwykłych przeżyć, niedających jednak czytelnikowi możliwości sprawdzenia, jak wiele się kryje poza samym wyrazem, zamiarem symbolicznym.
Czytaj więcejTrup padał na trupie. Wtem z tyłu zabrzmiał cichy okrzyk. Srogim Aresem cały dzień będziem się bili, A wytchnąć nie pozwolę ani jednej chwili; Z samą się chyba przerwie bój okrutny nocą, Dobrze się tu i piersi, i tarcze zapocą; Bez przerwy rohatyną robiąc, dłoń zdrętwieje, I konie wóz ciągnące hojny pot obleje. To, co lector miał czytać, to są codicilli tego biednego Fabrycjusza Wejenta. — On tego uczynić nie zechce… Z wielką furią Kiejdany opuścił. Podkreślano ze szczególnym naciskiem jego walkę przeciwko stosowaniu prawa odwetu i zemsty oraz jego stosunek do biednych i pokrzywdzonych, nacechowany miłosierdziem i współczuciem.
Okulary ochronn - Za oknem wicher wyje i głosi straszne prawdy, ale ja ich nie potrafię zrozumieć.
Oto zdaje mi się, że moja zazdrość przeżyła moją miłość. Tymczasem uderzono na Częstochówkę, folwark przyległy klasztorowi, w którym nie było żadnego wojska, jedno chłopi pozamykani w chałupach. Po chwili zatrzymał się i utkwiwszy wzrok w różowych obłokach zwieszonych nad Kapitolem i świątynią Statora, rzekł: „Nie widziałem jej dziś, Panie, ale wierzę w Twoje miłosierdzie”. Dla zachowania pozorów trzeba było przeciwstawić się ośmieszającemu podejrzeniu, że chciałem ukryć swe machinacje i wielkie znaczenie, jakie do nich przywiązywałem. — Czy się przewrócił Ależ nigdy jeszcze nie było tak dobrze na świecie. Wstyd, zazdrość, wspomnienie pierwszych żądz i lśniącej ramy, wróciły Albertynie jej dawną piękność, dawną wartość. Skoczyłem do onych jednych drzwi, które były na podwórzu, przebiegłem długi ciemny chodnik i wpadłem w sień kamienicy, z sieni w bramę, z bramy na rynek. Podłoga pokryta grubą warstwą błota i naniesionego butami topniejącego śniegu. Nie ma co ukrywać: późniejszy autor Ducha Praw wszedł w literaturę skandalem. Prowadzi ono aż do Norwidowskiej teorii milczenia i przemilczenia w służbie prawdy, skoro czytamy: „W epoce językowych ruin, szumu werbalnego, wrzasku, bełkotu i zniekształceń prawda zepchnięta zostaje na bok: w przemilczenie. RADOST do Klary się zbliżając Ja się tu nie znudzę.
Wszystkie te rzeki i strumyki w dzień promieniały złotym blaskiem słońca, a w nocy odbijały się srebrzystym blaskiem księżyca.
W tej chwili turkot dorożki, w której znajdowały się wszystkie rzeczy Oskara, oznajmił młodego człowieka, który ukazał się niebawem. — Puść. Michale Pisz do hetmana Chcesz inkaustu, piór, papieru Zaraz pisz Ot, ja ci wszystko przyniosę, i świecę, i pieczęć, a ty siądziesz i nie mieszkając napiszesz Wołodyjowski począł się śmiać. Świat, samotność, moja nieobecność, moja bliskość, noc, dzień, wszystko przejmowało ją lękiem. Między nami gadają, że to wszystko było gdzieś tam, w jakimś Krakowie. Trzeba je znaleźć, nie pozostaje nam nic innego”. Ze strony polskiej mianowani zostali w tym celu Zyndram z Maszkowic, który pragnął się potędze krzyżackiej z bliska przypatrzeć, i rycerz Powała, a z nimi Henryk Sienkiewicz Krzyżacy 339 razem Zbyszko z Bogdańca. Klelia wyobraziła sobie, że ją dosięgła słuszna kara za to, że złamała ślub dany Madonnie; widziała tak często Fabrycego przy świetle, a nawet dwa razy w biały dzień, i to z takim upojeniem, podczas choroby Sandrina Ledwie kilka miesięcy przeżyła ubóstwianego syna, ale miała to szczęście, że zmarła w ramionach kochanka. — Waszmość musisz uciekać. Może tobie, czytelniku No i wytrząsłem całe moje archiwum, zostałem biedny jak mysz kościelna. I Abraham rozejrzał się i dostrzegł barana zaplątanego rogami wśród gałęzi, wśród krzaków i drzew.
RADOST do Klary się zbliżając Ja się tu nie znudzę. Dopiero o pierwszych kurach przyszedł mój stary, zbudził mnie i siedzieliśmy oboje — a on śpi i śpi. Lecz wśród ogólnych narzekań ani jeden głos nie podniósł się przeciw młodemu pułkownikowi, panu Jerzemu Michałowi Wołodyjowskiemu. Tylko pić mi się chciało. Potem usiadł na ławeczce wśród jesionów, skręcił papierosa i, zapaliwszy go, oddał się dumaniom. Zaś pan Roch począł swego nie tylko ostrogami bóść, ale płazem szabli okładać, i tak pędzili jeden za drugim. Bywało, przycisną go, psiajuchy, tak, że zguba nad nim jako miecz nad głową, a on się jako wąż wyśliźnie i zaraz ich ukąsi… Strzeż go się, gdy cię bije, ale bardziej się strzeż, gdy cię głaszcze. Takie to było Kmicicowe wojsko. A wtedy wszystko, na co spojrzał, stanęło w płomieniach. Śpi też niezawodnie ta inteligencja — bo czyżby inaczej Księżopolczyk został „Zabacułem”… Nieprawdopodobnie wygląda ta historia — jest wszakże we wszystkich szczegółach prawdziwa. Lecz z czasem zaczął cenić ją coraz bardziej, podczas gdy jego szacunek dla Racheli topniał gwałtownie. pergola w ogrodzie
Arena była nimi nabita tak szczelnie, że służba z trudnością mogła się między nimi przeciskać.
Henryk Sienkiewicz Potop 92 Milczenie panowało w tłumach głębokie. Kapitan Ryków wcale nie prosił pardonu; Zebrawszy koło siebie pół batalijonu, Krzyknął: «Za broń» — wnet szereg karabiny chwyta; Chrząsnęła broń, a była już dawno nabita; Krzyknął: «Cel» — rury rzędem zabłysnęły długim; Krzyknął: «Ognia koleją» — grzmią jeden po drugim. Było już wpół do dziesiątej, a pani Vauquer nie myślała jeszcze ruszyć się z łóżka. Po prostu nie mył się cały dokładnie i wszystko, co miał w sobie najpaskudniejszego, wychodziło mu z ciała przez nogi. — Nie, nie — rzekł cezar. — Życie dla nich zaczyna się wraz ze śmiercią.